تفاوت

مرداد

یعنی نیستی

مرداد

یعنی مرگ

-نفرین به این مرداد-

از تیر تا مرداد ۳۰ روز است

-در تقویم-

اما در زمان هیهات

زینب بایزیدی، فعال حقوق زنان و عضو انجمن زنان آذر مهر ، از تاریخ 19 تیر ماه 1387 با احضاریه تلفنی به ستاد خبری اطلاعات مهاباد فراخوانده شد و بعد از بازجویی بدون تفهیم اتهام و هیچ توضیحی دستگیر و به زندان عمومی مهاباد منتقل شد .

زينب بايزيدي از فعالان حقوق بشر که در حوزه حقوق زنان فعاليت مي نمود ، صبح 10 مرداد پس از 23 روز بازداشت و بلاتکليفي از بازداشتگاه اداره اطلاعات شهر مهاباد به دادگاه انقلاب منتقل و مراحل بازپرسي پرونده را طي نمود.

وي بعنوان عضويت در چندين نهاد و انجمن مدافع حقوق بشر و خاصه فعاليتهايي در حوزه حقوق زنان مورد تفهيم اتهام قرار گرفت ، خانم بايزيدي تمامی اتهامات نسبت داده شده به خود را به جزء همكاری‌ با كمپين يك ميليون امضاء را رد کرده و در همين رابطه در دادرسي مربوطه به دفاع از خود پرداخت .

وی در طي يک پروسه پرابهام و نامعلوم قضائي و تنها در عرض 32 روز به 4 سال حبس تعزيري توام با تبعيد محکوم گرديده است درحالي که حتي نامبرده وکيلي براي دفاع در اختيار نداشته است .
زينب بايزيدي در اعتراض به حکم صادره و مشکلات خود در زندان از روز يکشنبه مورخه 20/5/87 دست به اعتصاب غذا زده است .

ما جمعی از فعالین حقوق بشر ٬ فعالین عرصه های سیاسی ٬ کارگری ٬ اجتماعی و زنان در ایران و خارج از ایران ٬ ضمن محکوم کردن هر گونه تعلیق ، اخراج ، دستگیری و پیگرد دانشجویان و فعالین سیاسی ٬ زنان ٬ کارگری و اجتماعی ، خواهان آزادی فوری و بدون و قید و  شرط آنان هستیم و روند رسيدگی به پرونده زينب بايزيدی را ظرف يك ماه كه از دستگيری ايشان می‌گذرد پرنقص و صدور حكم 4 سال حبس در تبعيد برای ايشان را كه در دادگاهی بدون حضور وكيل صورت گرفته بسيار سنگين و اتهامات نسبت داده شده به وی را پرابهام می‌دانیم و خواهان آن هستیم تا امكان يك دادرسی عادلانه و علنی برای اين فعال كُرد فراهم گردد.

یک پسر بچه ۱۳ ساله ۴ ساله پیش مرتکب قتل شده.پسرک را محکوم به اعدام کردند. سه

هفته دیگر پسرک را عدام میکنند.

این آخرین نامه بهنود است :

 اي کاش گنجشکاني که از بالاي ديوار بلند زندان رد مي شوند، حرف هايم را مي شنيدند و بر ايوان خانه شما مي نشستند و برايتان بازگو مي کردند. بچه يي بودم که تا چشم باز کردم مادرم رفت و فرشته نجاتم مرا تنها گذاشت. هيچ گاه فکر نمي کردم بي مادري اينقدر سخت باشد. بيش از سه سال است که در کنج زندان نشسته ام و تمام خاطرات زندگي ام در يک روز خلاصه شده. سه سال است در يک روز زندگي مي کنم. سه سال دائم مسيري را که آن روز رفتم مي روم و هر چه تلاش مي کنم که برگردم، نمي شود. در خودم فرو مي روم، در خودم فرياد مي زنم، به خدا نمي خواستم چنين شود، اي خدا چرا اين طور شد. چرا تا آخرين لحظه عمرم شرمسار کساني هستم که هنوز نتوانستم با آنها سخن بگويم و بيان کنم که اين بهنود آن موقع نفهميد چه شد. ولي امروز با تمام وجود از آنچه شده پشيمان است و هر روز سر بر خاک مي سايد و هر روز از خدا تقاضاي بخشش مي کند.

من طي اين سال ها بارها و بارها در يک روز زندگي کردم و آن هم بدترين روز زندگي ام. بارها و بارها مرده ام ولي باز نفس کشيدم و باز در انتظار مردن دوباره هستم. به خدا هيچ کس نمي داند سنگيني اين بار چيست، همان گونه که هيچ کس نمي داند داغ فرزند چيست. من شرمنده يي ابدي هستم که انساني را، جواني را، عزيزي را کشتم. اي کاش نمي رفتم، اي کاش آن روز به محل دعوا نمي رفتم.دو بار مرا براي اجراي قصاص به سلول انفرادي بردند، شب هاي تلخ و سرد و سنگيني بود.نمي دانم چه بگويم هزاران بار مردم. مي خواستم گريه کنم، اشکي نبود. مي خواستم ناله کنم، صدايي در وجودم باقي نبود.مي خواستم در تنهايي مادرم را در آغوش بکشم و اشک بريزم ولي جز ديوار سفيد و آهن سرد هيچ چيز نبود. به آخر عمري مي رسيدم که هيچ چيز جز تلخي از آن نديده بودم و در پايانش جز بار شرمندگي و پشيماني چيز ديگري برايم باقي نمانده بود.زندانبان کليد را گرداند و گفت برخيز وقت رفتن است.صداي کليد قلبم را لرزاند، به ياد درد جانکاه شما افتادم، زماني که فرزندتان را ديديد.

مرا به محوطه زندان بردند تمام زندگي ام در همين دقايق جلوي چشمم گذشت و ياد فرزند شما افتادم که او هم چون من آرزوهاي فراواني داشت.زماني که در پاي چوبه دار به من گفتند، يک ماه فرصت داري تا رضايت بگيري با ديدن برادر احسان عرق سرد خجالت بر پيشانيم نشست. مرا به زندان برگرداندند.در سلول بغضم ترکيد. خدايا چگونه به آنان بگويم شرمنده ام، شرمسارم.شب با مادرم نجوا مي کردم، مادر کجا رفتي؟ چرا زود مرا تنها گذاشتي؟اگر تو بودي چه ها نمي شد، اي کاش بودي، اي کاش به در خانه آنها مي رفتي، اي کاش از آنان مي خواستي در حق من بزرگي کنند، اي کاش از آنان مي خواستي که اين افتاده بر زمين ندامت و پشيماني را در دست بگيرند. مادرم، اگر تو در کنارم بودي هرگز اين اتفاق برايم رخ نمي داد.مادر در آن دياري که هستي به ديدار احسان برو، تو در آنجا برايش مادري کن، من شرمنده اويم و مي دانم درد بي مادري چيست.خداوند مهر و محبت خود را در پدران و مادران وديعه گذاشته و محبت والدين محبت خدايي است. مي دانم شما با مهرترين و مهربان ترين ها هستيد و مهري که به فرزند عزيز از دست رفته خود داريد در ديگري را بر من گشوده است.شايد اين آخرين نامه من باشد و نمي دانم که به دست مهربان شما خواهد رسيد يا نه؟اما تقاضا مي کنم بدانيد اين بهنود، سه سال است در تمام لحظات زندگي خود آرزو مي کند شما را ببيند و به پايتان بيفتد و بگويد، به خدا آنچه گذشت در فهمم نبود، به خدا نفهميدم چه شد، به خدا شرمنده ام.شما هر چه بگوييد هر چه بخواهيد حق داريد.اي کاش گرمي مهر و نور محبت شما ذره يي بر من يخ کرده بتابد، اي کاش مرا ببخشيد.

مهتاب کدامتی سفیر صلح سازمان ملل با همکاری پرویز پرستوی و کیومرث پوراحمد با کمک آقای انتضامی توانستند رضایت خانواده شاکی را بگیرند اما به شرط گرفتن دیه.

شماره حساب ۷۱۷۸۶۵ بانک ملی شعبه باغ فردوس  را پرستویی پوراحمد و انتظامی برای چمع آوری کمک های مردمی باز کرده اند تا همه بتوانند به این پسر کمک کنند. 

 

گفتم: کی اومدی بیرون؟

گفت: همین امروز.

گفتم:بالاخره دست از سرت برداشتن؟

گفت: من دست از سرشون بر نمی دارم!

 خیلی چیز ها می خواستم در مورد لایحه حمایت از خانواده بنویسم ولی فکر میکنم که همین کافی است